Noord-Ierland is naast Schotland, Wales en Engeland, één van de vier deelgebieden van het Verenigd Koninkrijk en het enige dat niet op het eiland Groot-Brittannië ligt. Noord-Ierland bevindt zich in het noord-oostelijke gedeelte van Ierland. Noord-Ierland ligt aan de Atlantische Oceaan en aan drie zeeën: de Ierse Zee, de Donegalbaai  en het Noord-kanaal. Noord-Ierland beslaat ongeveer 17% van de totale oppervlakte van Ierland en maakt  met 1.700.000 inwoners ca.  31% van de totale bevolking van het eiland uit. De rest van het eiland omvat de Ierse Republiek.

Tot 1921 behoorde het eiland in z’n geheel toe aan  het Verenigd Koninkrijk. In dat jaar werden de zes noordoostelijke counties afgescheiden van de rest van het eiland en werden ze onder de naam Northern-Ireland een Britse provincie. De overige 26 counties werden in 1922 onafhankelijk en kregen de naam Irish Free State, later Eire en vervolgens Republic of Ireland. Door de protestanten wordt Noord-Ierland vaak aangeduid als Ulster. Ulster was de naam van een grote provincie van Ierland die tot 1921 de huidige zes counties van Noord-Ierland en nog drie andere counties omvatte. Katholieken gebruiken de naam Ulster zelden. Zij noemen Noord- Ierland bij voorkeur “het noorden van Ierland” of “de zes counties”.

Van Larne naar Londonderry

De aankomsthaven in Noord Ierland is een industriehaven aan de noordwestkust van Noord Ierland en ligt in de County Antrim. In de ruim 20 jaar dat ik op de Tukker gevaren heb ben ik éénmaal in Ierland geweest en heel toevallig net in deze haven. Ik weet nog dat de stad een trieste indruk op mij maakte en dat we in de kroeg naar de WK wedstrijd Nederland- Mexico gekeken hebben. Vanuit Larne ga ik  waarschijnlijk    direct in noordelijke richting en volg ik de weg langs de kust naar Coleraine. Belfast laat ik waarschijnlijk links liggen. Maar wie weet denk ik er dan anders over en doe ik toch eerst Belfast aan. De kustweg langs buitengewoon mooie kusten, historische kastelen en negen ongelooflijk schilderachtige glens zoals de The Glens of Antrim en de Giant’s Causeway. De Glens of Antrim zijn vermaard om hun schitterende natuurschoon. De 60 kilometer pieken en dalen lopen via uitgestrekte bossen en stroompjes uit in één van de stilste gebieden van Ierland. De Giant’s Causeway is een fabelachtige rotsformatie van 16 miljoen jaar oude basaltzuilen. De Causeway is door een uitgebarsten vulkaan gevormd, maar de legende wil dat hij gemaakt is door de vermaarde held Fionn Mac Cumhaill.

Als ik deze gebieden gepasseerd ben dan kom ik in de County Derry en in de stad Coleraine. Via Coleraine fiets ik via  Limavady naar Londonderry. Londonderry ( de naam van de protestanten) of Derry (de naam die de katholieken aan de stad gaven) was bijna synoniem voor problemen tussen protestanten en katholieken, die Noord-Ierland zo’n dertig jaar teisterden. In deze stad hielden katholieken op 5 oktober 1968 een mars voor de burgerrechten die worden gezien als het begin van de problemen.

Ook werd in Londonderry voor het eerst het Britse leger ingezet nadat de politie in juli 1969 de ongeregeldheden niet meer de baas kon. En in deze stad barricadeerden de katholieken in augustus 1969 hun wijk Bogside en doopten die om in Free Derry. Drie jaar lang was dit gebied een no-go area. En Derry was tenslotte ook het toneel van Bloody Sunday, 30 januari 1972, toen Britse paratroopers dertien betogers voor burgerrechten doodschoten – de gebeurtenis die het diepste litteken in Noord Ierland heeft veroorzaakt.

Londonderry is al lang geen slagveld meer en heeft veel te bieden. Het is een uitvalsbasis voor trips in de natuurgebieden van Donogal, net over de grens met de Ierse republiek en het is een oude stad met een historie van oorlog en belegeringen. De vier tot twaalf meter hoge muur om de stad heeft eeuwen overleefd en geldt als de meest complete vestingwal van Groot-Brittannië. Na Londonderry zet ik koers naar Donogal, één van de drie graafschappen in Ulster in de republiek Ierland die geen deel uitmaken van Noord Ierland .