Voor de tweede keer een kind verloren, een scheiding en 'een beetje wild in de kop'. Floris Poelman zag nog maar een uitweg: "Ik moest de confrontatie met mezelf aan." Dus bond hij een tentje achterop, stapte op de fiets en reed naar zijn broer. In februari, naar Denemarken. Koud, ver en zwaar. Een keer overwoog hij te stoppen. "Ik stond halverwege een helling, kon echt niet verder. En ik was even daarvoor een treinstation gepasseerd." Maar hij hield vol. "Toen ik over was, had ik drie dagen lang veertig graden koorts. Er moest heel wat uit."

Vele fietstochten volgden. Maar deze zomer is voorlopig zijn ultieme 'tour de force': duizenden kilometers in eenzaamheid door Noord-Europa. "Ik wilde het eigenlijk meteen na mijn pensioen doen. Maar toen was er de reis van Tubantia naar Alpe d'Huez. Die vond ik toch ook wel heel leuk om aan mee te doen. Dus daar ben ik toen maar naartoe gefietst."

Het eerste idee was om naar Santiago de Compostella te fietsen. Maar ach, dat doen er al wel meer. "En het noorden past beter bij mij. De weidsheid van het land trekt me enorm. Er zit ook veel meer explosiviteit in. De warmte legt een soort matheid over het Zuiden."

Dus wordt het Duitsland, Denemarken, Zweden, Noorwegen, Schotland, Ierland, Engeland, Wales, Frankrijk en België. Hij denkt er zo'n drieëneenhalve maand voor nodig te hebben. "Een vriend brengt me weg naar Denemarken. Er hebben zich nog wel meer mensen gemeld die een stuk mee willen fietsen. Maar ik weet nog niet of ik daar gebruik van maak."

Want juist de eenzaamheid is een essentieel element in zijn reis. "Fietsen is voor mij een vorm van meditatie." Natuurlijk, er komen ongetwijfeld een boel interessante mensen op zijn pad. Maar wie je altijd een paar keer tegenkomt op zo'n lange reis, is jezelf. "Ook ik heb soms staan gillen onderaan een berg." Heel heilzaam, vindt hij. "Elke natuurvolk kent een vorm van initiatie. Op weg van puberteit naar volwassenheid moet een jongen een opdracht vervullen en een confrontatie met zichzelf aangaan om als man in een mannenwereld te komen. Ik geloof heilig in confrontatietechnieken. Heb er voldoende resultaten van gezien."

Met name in het jongerenwerk in Enschede, waar Poelman zo lang het gezicht van was. Heel wat 'moeilijke' jongeren heeft hij onder zijn hoede gehad. Onder meer op De Tukker, het zeilschip waar jongens en meiden werden geconfronteerd met zichzelf. Maar hij kan ook uit zijn eigen ervaringen putten. Het leven heeft genoeg narigheid over hem uitgestort.

Eerst verloor hij zijn zoontje Maarten aan kanker. Kort voor diens derde verjaardag. "Ze dachten eerst dat het hersenvliesontsteking was. Hij werd behandeld en we namen hem weer mee naar huis. Op een morgen vond ik hem bewusteloos in bed. De kanker bleek zich als een deken over het hersenvlies te hebben genesteld. Een paar weken later overleed hij."

Net toen hij zich over dat verlies heen had gevochten, kwam er een volgende knal. Een uur na de geboorte overleed een tweede kind. "Dat is voor mij een groot, zwart gat geworden. Ik weet niet eens meer of het een jongen of een meisje was. Het ging toen ook wel wat anders dan nu. Ik heb het nog wel even in de armen gehad, maar afscheid nemen en het een plek geven bestond nog niet."

Het was dat verlies dat hem de fiets op joeg. "Ik had de keuze: leven of de dood. In de zin dat ik niets kon gaan doen en dan zou vastlopen. Of het verlies een nieuwe waarde geven door iets bijzonders te doen." In combinatie met therapie kwam hij er zo weer bovenop. "Zonder therapie ga je steeds harder fietsen, maar schiet je uiteindelijk ook niks op."

Op dag van zijn pensioen zat hij op de fiets op de Alpe d'Huez. "Als je een kind verliest, niet kunt opvoeden, maak je voor je gevoel je werk niet af. Dat deed ik wel met de projecten op mijn werk. Toen die wegvielen wilde ik een nieuw uitzicht creëren. Letterlijk en figuurlijk."

Het rondje Noord-Europa, dat hij nu op 63-jarige leeftijd maakt, past daar helemaal in. Toch doet hij het niet helemaal voor zichzelf. Hij laat zich tijdens de tocht sponsoren voor KiKa. "Met Maarten hebben we gezien hoe belangrijk het is dat er meer onderzoek naar kanker bij kinderen wordt gedaan." Niet dat Maarten tijdens de tocht op zijn bagagedrager meerijdt. Zo melodramatisch wil hij het niet maken. Dat past niet bij hem. "Maar hoe meer ik er mee bezig ben, hoe sterker hij aanwezig is."

Het liefst was Poelman de fietstocht iets vroeger in het seizoen begonnen. Maar dat hij pas in juni vertrekt, heeft een mooie reden. Twee zelfs. "Mijn beide dochters zijn zwanger van hun eerste kind. Ik wil de bevallingen eerst afwachten. Daar zit toch ook wel weer een mooie symboliek in."

'Bron: De Twentsche Courant Tubantia'