Gisteren waren mijn ouders 64 jaar getrouwd en heb ik ze gebeld om ze te feliciteren. Ik heb een lang en goed gesprek met mijn vader gevoerd. Daarna heb ik een tijdje langs het strand gelopen en op een rots over zee uit zitten kijken. Op zo'n moment had ik wel in Nederland willen zijn. Vanmorgen zat ik dan ook niet lekker in mijn vel en natuurlijk regende het ook nog pijpenstelen. Ik heb meteen maar besloten niet weg te gaan. Toen ik dat besloten had sloeg ook meteen weer de twijfel toe. Als het nou droog wordt kan ik als nog weg.

Nadat ik gegeten en koffie gedronken had - koffie zetten in de regen is een heel gedoe - heb mijn regenpak gepakt en ben ik een eind langs het strand gaan lopen. Ik voelde me behoorlijk alleen en dan zie ik overal tegen op. Van die spookbeelden als 'hoe kom ik in godsnaam de dag door' en 'als mijn tent droog is, vertrek ik naar Stavanger'. Op het strand realiseerde me ik dat ik beter vandaag op mijn plek kon blijven want de kans zat er dik in dat voor mijn gevoel weg zou fietsen en dat wil ik niet. 

Na terug komst bij mijn tent heb ik de door Raedthuys beschikbaar gestelde laptop gepakt en heb ik mijn mailtjes beantwoord. Ook een manier om contact te hebben. Inmiddels was het weer aardig opgeklaard en  brak af en toe de zon door, ook bij mij. 's Middags moest ik nog boodschappen doen. Ik had er op gerekend dat ik zou gaan fietsen en onderweg boodschappen zou doen. Ik moest twaalf kilometer fietsen om bij de eerste de beste supermarkt te komen. Afstanden zeggen hier niet zoveel in dit dun bevolkte gebied. Nadat ik boodschappen gedaan had ben ik via een omweg naar de camping terug gefietst.

Het landschap hier langs de kust is heel anders dan tot nu toe. Het is hier glooiend, met duinen en hier en daar stukken strand. Vanmiddag tijdens de omweg ben ik het land in gefietst en dan gaat het ook meteen omhoog. Eerst had ik dat niet in de gaten (vals plat) en ik dacht 'wat fietst het zwaar". Toen ik echeter achterom keek zag ik dat ik al een heel stuk geklommen had en keek ik ver uit over het land en zee. Hoe hoger ik kwam des te kaler het landschap. Voor het eerst zag ik overal tussen de kale rotsachtige grond veel schapen lopen. Het landschap deed me wel een beetje denken aan de Orkney's, de eilanden groep tussen de Shetlandeilanden en het noorden  van Schotland. Toen ik afdaalde en steeds dichter bij zee kwam werd het landschap steeds vriendelijker. Mooie  dalen, groene weide en snel stromende beken. Om een uur of vier was ik weer bij de tent. Darna heb ik op mijn gemak eten gemaakt, Pasta met saus, gebakken peultjes met knoflook en  garnalen.  Wat het koken betreft zorg ik goed voor me zelf want dat is wel essentieel om deze tocht te volbrengen. Inmiddels is het nu half acht. Nog wat foto's bij dit stuk plaatsen en dan is het tijd voor koffie, die ik inmiddels klaar heb. Nog vergeten: vanmiddag keek ik op mijn kilometerteller en hij stond op 2222 kilometer. Staat ie trouwens nog op. Mooi hé!