Nog 11 dagen om mee te doen aan de prijsvraag. Grijp je kans en geef de jeugd en kinderen met kanker een kans!!!! Download het deelnemers formulier NU.

Leirvik. Dinsdagochtend 3 augustus. Gisteravond is er niets meer gekomen van het schrijven. We waren pas tegen zeven uur op de camping. Na het opzetten van de tent en een heleboel gescharrel zijn we met ons drieen in de stad wat gaan eten. Inmiddels was het toen al tien uur. 

Marianne en Gerrit hebben een behoorlijk zware reis gehad om hier te komen. Geweldig dat ze toch doorgezet hebben en gisternacht om drie uur aangekomen zijn. In Duitsland hadden ze te maken met een heleboeel file's. Op een gegeven moment hebben ze besloten om dan maar via de veerboot bij Gluckstad de Elbe over te steken zodat ze niet over Hamburg hoefde waar ook alles vast zat. Het resultaat was wel dat ze niet verder dan Vejle in Denemarken gekomen zijn om de volgende dag door te rijden naar Hirthals. In Hirthals Denemarken vertrekt de veerboot naar Kristiansand in Noorwegen. Daar aangekomen bleek de veerboot drie uur vertraging te hebben zodat ze pas 's avonds om half tien in Kristiansand aangekomen zijn. Daarna zijn ze via de E39 naar Haugasund gereden. In Noorwegen schiet het echter niet op. De hoofdwegen zijn tweebaans en er wordt over het algemeen niet harder gereden dan zeventig kilometer  en vaak maar 40 km per uur. Ze zijn dan ook in een lange rij van de veerboot naar Kristiansand gereden. Er bleken meerdere auto's daarheen te moeten en passeren was niet mogelijk. Na Stavanger moesten ze nog door tunnels naar een veerbinding met het volgende eiland om in Haugasund te komen. Ook hier was het weer even wachten Dus behoorlijk afzien voor die twee en ze kwamen dan ook behoorlijk geradbraakt aan. In elk geval geweldig dat ze er zijn. Na even kort bijpraten zijn we dan ook snel naar bed gegaan.

Gisterochtend om negen uur al weer opgestaan. Het was even wennen om nu met z'n drieen te zijn. Mijn ritme van opruimen, inpakken, eten en de tent afbreken ging nu niet op. Om elf uur zijn Gerrit en ik op de fiets gestapt. Marianne is ons gevolgd met de auto. Gweldig om een volgauto te hebben die alle bagage meenemt. Dat scheelt een aantal kilometers per uur. De start was moeizaam. Eerst hebben we een paar bordjes gemist waardoor we op allerlei plekken uitkwamen maar niet op de goede weg. Dat leverde wel een paar extra kuitenbijters op. Daarna door een prachtig heidegebied met steeds hogere bergen en prachtige uitzichten gefietst. Onderweg kwamen we twee Nederlandse dames tegen die ook op de fiets met bagage door het zuiden van Noorwegen trekken. Ik was ze al eerder in Mandal tegen gekomen. Fietsen zonder bagage leek ze ook wel wat zodat we bij een veerboot de dames verlost hebben van hun bepakking en in onze volgauto geladen hebben. Op ongeveer de helft van de tocht hebben Gerrit en Marianne gewisseld. Het valt niet mee om hier te fietsen zeker niet als je niet getraind bent. Al die korte en soms behoorlijk steile klimmetje gaan uiteindelijk in benen zitten. Samen met Marianne de laatste 50 kilometer gefietst. Zij had pech dat ik onderweg een verkeerde weg genomen heb. De bordjes waren weer eens weg en ik had niet goed op de kaart gekeken. Dat scheelde tien kilometer extra fietsen waarvan vijf afdalen en vijf klimmen. Gelukkig kwam Gerrit ons op het laatst nog met de auto tegemoet zodat Marianne de laatste klim naar de camping niet hoefde te fietsen. 

Op de camping aangekomen waren de twee dames inmiddels aangekomen en hebben we hun bagage weer terug gegeven. Voor mij was het een heerlijke dag fietsen en genieten zonder bagage en gelukkig voor ons drieën het was sinds dagen eindelijk weer een keer mooi weer. Wat mij betreft vandaag weer zo'n dag. op naar Bergen, de laatste etappe in Noorwegen.