Gisteren heb ik mijn fietstocht onderbroken vanwege een steeds maar toenemende zuidwester storm. Ik had de 45 kilometer naar de volgende camping recht tegen de wind in gemoeten en dat zag ik niet meer zo zitten. Gelukkig maar want gisteravond nam de wind nog steeds meer toe om vannacht over te gaan tot stormkracht. Ik stond gelukkig net achter een walletje maar de hele nacht heeft de tent staan swingen dat  het een lieve lust was. Als er weer een nieuwe bui aan kwam nam ook de wind weer toe. Dit is de hele nacht zo doorgegaan zodat ik geen oog heb dicht gedaan. Vanmorgen tegen acht uur ben ik dan ook gebroken uit mijn bed gekropen. Dus eerst maar een douchen om het duffe gevoel kwijt te raken. 

Omdat het nog steeds hard woei en de regen ook nog vrolijk zijn gang bleef gaan, had ik besloten vandaag maar niet te gaan fietsen. Om een uur of tien begon de wind wat af te nemen en de regen werd ook wat minder. Ik ben toen maar begonnen met inpakken met het idee als het zo blijft kan ik het altijd weer uitpakken. Gelukkig zetten de opklaringen wat door zodat ik de zaak redelijk droog ingepakt heb. Tegen twaalven ben ik vertrokken. Na een uur begon het weer te regenen en in buien nam ook de wind weer toe. De eerste 30 kilometer is dat zo gebleven zodat het af en toe een behoorlijk geworstel was om tegen hellingen van soms 12% op te klimmen met windkracht vijf op de kop. Laat de wind het werk doen ging vandaag niet op. Gelukkig was het een korte rit vandaag. Ik heb vandaag 44 kilometer gefietst zodat de teller nu op 3166 staat.

Wat mezelf betreft gaat het wel lekker. Door het weer laat ik me niet meer uit het veld slaan. Af en toe bekruipt me wel het gevoel dat het nog een heel eind is en ik nog niet op de helft ben. Het volgende moment kijk ik dan weer uit naar de eilanden Lewis en Harris en Ierland. Het is bij mij net als deze fietstocht op het ene moment zit ik in een dal en op het andere moment heb ik een prachtig uitzicht op de top. Ik mag er niet aan denken dat mijn levenslijn helemaal vlak zou zijn. Dit is gewoon geweldig om te doen en ik ben blij dat ik er nog toe in staat ben.

Nu zit ik een klein plaatsje genaamd Scourie, zoals het hier allemaal kleine plaatsjes zijn. Scourie ligt net aan de westkust zodat ik nu weer langzaam afzak naar het zuiden. Morgen fiets ik naar Ullapool, zo'n 60 kilometer verderop en vandaar ga ik dinsdag met de veerboot naar Lewis. Ik ben benieuwd naar de volgende stap.