Met mijn hoofd in de wolken was gisterochtend letterlijk het geval. In mijn tocht van Scourie naar Ullapool moest ik over een aantal colletjes en hoogvlaktes. Als ik boven kwam, kwam ik elke keer in de wolken terecht. Als ik weer in de wolken terecht kwam, dan viel er steeds van die miezerige regen, net geen motregen, maar wel nat. Hier noemen ze dat drizzle. Om het zelf te ervaren wat dat is kun je je tong uitsteken en dan drizzle zeggen. Het gevoel wat dat oproept komt ongeveer overeen met het weer daar in de wolken. Gelukkig klaarde het in de loop van de dag wat op en kwam ik na, ondanks het weer, een prachtige tocht van 78 kilometer om een uur of drie 's middags in Ullapool aan.

In Ullapool, een gezellig toeristisch stadje, bleek dat er om kwart voor zes nog een veerboot ging naar Lewis in het Gaellic Eilean Leodhais. Lewis is één van de eilanden van de noordelijke Hibriden in de Atlantische Oceaan aan de westkust van Schotland. Deze eilandengroep bestaat uit een hele serie eilanden en eilandjes waarvan de grootste Lewis, Harris en North Uist zijn. Deze eilanden zijn net als Friesland tweetalig. Naast het Engels wordt en nog veel Gaelic, een oude keltische taal, gesproken. Het Engels is hier trouwens ook moeilijk te verstaan, hetgeen mij de indruk geeft dat het Gaelic meer de voertaal is dan het Engels. 

Bij mijn vertrek gisteren had ik gehoopt dat de wind noord zou zijn, maar ja, de wind zocht zijn eigen weg en trok zich niets van de voorspellingen aan. Ze kwam dus uit het zuiden en stond  tegen. Gelukkig viel de wind in de loop van de ochtend helemaal weg met als gelukkige bijkomstigheid - nou ja, gelukkig - dat de midges zich in grote getale aan het front melden. Midges zijn hele kleine steekvliegjes die bij windstil weer in grote wolken voorkomen. Als ik stil stond om wat te drinken of te eten dan overvielen ze me en staken me overal waar maar mogelijk was. Ze hadden het vooral gemunt op mijn onbedekte gezicht en armen. Het gevolg is dat mijn gezicht en armen mij het gevoel geven als of ze in brand staan en vol met kleine rode vlekjes zitten. Ik kan je vertellen dat ik na een paar uur weer erg behoefte had aan wind want dan zijn deze beestjes weer gevlogen. 

Nu zit ik in mijn  tentje te typen want het regent al weer aardig. Had ik maar niet naar Devils Hole moeten gaan, dus niet klagen. Ik sta op dit moment op een camping in Stornoway (Steórnabhagh) de grootste stad van deze eilandengroep. Vandaag blijf ik hier wat rondkijken, de was en boodschappen doen en mijn ketting smeren. O, ja daar heb ik het helemaal nog niet overgehad. Het links rijden  is soms een ramp. Gisteravond bij aankomst ging het natuurlijk weer eens helemaal mis. Toen ik de veerboot af kwam en de hoofdweg op draaide kwam ik mij allemaal toeterende auto's tegemoet, even drong het niet tot me door totdat ik naar de gezichten keek. Links rijden, Floris! En tot slot voor de deelnemers aan de prijsvraag de kilometerstand is inmiddels opgelopen 3240.