Donderdag. Gisteren had ik geen netwerk omdat ik ergens op een heel klein campinkje op het eiland Harris zat. Ik kon Marianne vanaf een hoge berg bellen om toch nog wat door te geven. Nu zit ik in het outdoorcentrum in Lochmaddy en ik kan op hun netwerk dit bericht schrijven.

De wind soest mie al twee dag'n um 'n kop. Devils Hole doen zijn naam eer aan. Al twee dagen staat er een stormachtige wind uit het zuidwesten. Dus pal tegen. De verwachtingen voor morgen en overmorgen zijn niet veel beter. Zowel gisteren als vandaag begon de dag met een veel regen. Dus nat de tent opbreken. Bij het vertrek stond er bijna geen wind maar tegen een uur of tien neemt deze plotseling in kracht toe. Gisteren had ik al mijn twijfels of ik zou vertrekken maar dat heb ik toch maar gedaan omdat het later droog werd en er bijna geen wind stond.

Vandaag wilde ik de veerboot van Harris naar Uinst halen die om 11.30 ging. Om zeven uur opgestaan omdat ik verwachte ik dan de veerboot kon halen. Dat werd nog een hele klus. Het was een kleine veertig kilometer fietsen maar doordat de wind toenam en de weg behoorlijk op en af ging - met korte hellinkjes van zo'n 15 tot 20% - was het nog behoorlijk aanpezen. Een kwartier voor het vertrek was er.

De veerboot deed er een uur over om op Uinst te komen. In die tijd nam de wind nog verder toe. Uinst is een smal heuvelachtig eiland waar de wind vrij spel heeft. Dus dat was worstelen met de zware dag van gisteren nog in de benen. Ik had vandaag het plan om driekwart van het eiland te fietsen zodat ik morgen de veerboot naar Oban op de vaste wal zou kunnen nemen. Omdat ik mezelf hier niet stuk wil fietsen en ieder mens zijn grenzen heeft, heb ik na vijftien kilometer het bijltje er bij neergegooid. Ook al omdat morgen en overmorgen de voorspellingen regen en stormachtige wind zijn en ik er dus weer tegen in moet. Ik doe het dan morgen en overmorgen wat rustiger aan. Zaterdag vertrekt de veerboot naar Oban om 13.50 uur. 45 mijl fietsen in anderhalve dag moet mogelijk zijn tegen deze wind in.

Ondanks alles is het hier een prachtig ruig landschap. Het lijkt me wel hard om hier te leven in dit gure winderige klimaat. Met mij  gaat het wel goed, al had ik vandaag het wel even te kwaad met al die wind, regen en stevige klimmetjes. Als ik morgen weer alles droog heb, want door alle regen is mijn  kleding en beddegoed redelijk vochtig geworden, kan ik er weer tegen aan. Langzamerhand ga ik dan richting Noord Ierland waar ik de komende week hoop aan te  komen. Ik ben trouwens benieuwd hoeveel kilometer het uiteindelijk gaat worden. Ik heb geen idee. Ik probeer het wel eens uit te rekenen maar ook ik kom er niet uit. We zullen zien wat het wordt.