| Bad day |
 |
 |
 |
Maandag 24 augustus. Terwijl een aantal spullen van mij op dit moment in de zon ligt te drogen zit ik hier op de camping in de wasruimte dit stuk te typen. Als ik elctriciteit wil  hebben zit de reisverslagen soms op de meest onmogelijke plekken te typen. Als er maar een stopkontakt is zoals nu. Gisteren was voor de zwaarste dag tot nu toe. De dag begon al met een heleboel gedoen met een zestal studenten naast mij. Nu heb ik niets tegen studenten maar wel tegen het gedrag en de overlast die ze soms veroorzaken. Zoals gisteren en de avond ervoor. Even na het schrijven van het reisverslag liep één van de studenten mijn scheerlijn uit de grond en even later viel zijn fiets om die hij stond op te pakken en kwam tien cm van mijn tent op de grondterecht. Op dat moment knapte er iets in me en dat resulteerde in een behoorlijke scheldpartij. Even later waren de heren vertrokken en was de rust terug gekeerd. Daarna wilde ik me gaan douchen en kwam terecht in een verschrikkelijke smerige toilet en douche. In het gedeelte voor de tenten bleek maar één douche te zijn en twee toiletten. Daarbij kwam dat voordat ik bij de douche en toiletten was ik eerst 200 meter bergop door de regen had gelopen. Ik baalde heb mijn gezicht afgespoeld en me geschoren en ben teruggelopen. Inmiddels was door de regen, die hele nacht was doorgegaan, de camping  veranderd in een aardige modderpoel en sommige stukken stonden onder water. De weersverwachting was dat er die dag nog meer regen zou vallen. Toen ik zag dat meerdere mensen de benen namen, heb ik ondanks dat ik daar die dag wilde blijven, mijn spullen en mijn tent drijfnat in gepakt en ben ik toch al niet in de beswte stemming vertrokken richting het zuiden. De eerste twee uur gingen wel af en toe en buitje en niet extreem veel wind. Daarna barste het echter los, stormachtige wind die om mijn hoofd gierde en slagregens die me in het gezicht sloegen. In een mum van tijd was ik doorweekt. Ik was zolangzamerhand aardig zat van alle wind en fregen van de afgelopen tijd. Op zo,n moment als ik dan moe wordt beginnen ook mijn gedachten te malen en dan wordt het een gevecht tegen de elementen maar ook met nme zelf. De kunst is dean om het lostelaten maar dat lukte gisteren maar moeizaam. Daarbij komt dat de datum waarop Maarten, mijn zoontje die op 25 augustus 1975 aan kanker is overleden, nadert. Meestal gaat die datum de laatste jaren ongemerkt voorbij en sta ik er niet bij stil. Maar nu ik voor o.a. voor KIKA fiets en de ervaringen met het overlijden van mijn broer onderweg, ligt dit allemaal een stuk dichter bij. Bij het vertrek gisterochtend had ik me  voorgenomen naar een camping zo’n 65 kilometer verderop te fietsen. Onderweg heb ik even ov erwogen om in een hotelletje waar ik koffie dronk, een kamer te nemen. Maar gisteren had ik zoiets van als ik me beroerd voel dan wil ik ondanks dat mijn doel halen en in mijn tent mij zelf kunnen zijn. Ik ben toen weer op de fiets gestapt en na een half uur begon ik er weer lol in te krijgen en wonder boven wonder de zon brak door en het werd droog. Tijdens het opzetten van mijn tent op de nog enige redelijke droge plek was het ook droog. Toen ik alles had ingericht kwamen er nog twee stevige buien e4n toen klaarde het helemaal op. Vanmorgen toen ik opstond blauwe lucht en zon en dat is nu ook zo. Op dit moment sta ik letterlijk op een kruispunt. Als ik hier linksaf sla kan ik via Glascow naar Newcastle fietsen en ben ik binnen anderhalve week thuis. Als ik rechtdoor fiets duurt het nog even. Ik fiets dus rechtdoor en via Ierland weer naar huis. Nog heel wat kilometers. Voor me zelf heb ik alles gisteravond nog eens overdacht. Ik maak een sponsortocht voor Kika en de jeugd van Lochuizen. Als iemand iets wil bereiken in de sport of anderzins stel je je een doel. Als je ziek bent of ouder van een ziek kind bent ga je ook door bergen en dalen maar of je wilt of niet je zult door zo’n proces heen moeten. Voor de één met een goede afloop voor de ander met de dood tot gevolg. Voor mezelf ben ik tijdens deze fietstocht in een zelfde proces terecht gekomen. Ik maak op een andere manier het zelfde mee als ruim dertig jaar geleden ook al door het rouwproces van het het verlies van mijn broer. Dit is voor mij niet alleen een  sponsortocht geworden maar ook voor mezelf is het een helendetocht. De ervaring van gisteren is daar een onderdeel van en ik heb het gevoel dat ik door dergelijke ervaringen sterker uit kom. Marianne vroeg me gisteren voor de telefoon als je niet voor Kika en Lochuizen zou fietsen zou je dan gestopt zijn. Vannacht heb ik daar nog eens over nagedacht en ik denk dat ik er dan ook mee was doorgegaan want voor me zelf is deze tocht ook waardevol.
|
