Vrijdag 4 september Clifden Connemara Ierland.

Verwachtingen.

Vandaag had ik een regen en windvrije dag verwacht . Volgens de weersverwachting zou dat ook zo zijn. Een uitloper van een hogedruk gebied boven Frankrijk etc etc. Als je zoals ik al een tijd elke dag regen en wind hebt dan is het verlangen naar zo’n regen vrije dag met zon wel groot. Op deze manier haal ik dus mijn eigen teleurstelling op mijn hals. Het is net als met het beklimmen van een berg op het moment dat ik hoop dat ik er ben komt er meestal net weer een bulkt achteraan. Voor mij is het dan ook de kunst om in  het hier en nu te blijven en geen verwachtingen te hebben. Dan ben ik op mijn sterks en kan ik het meeste aan. De afgelopen nacht was het weer bar en boos. De wind nam steeds meer toe en de regen ging over in slagregens. Toen ik in mijn bed lag hoorde ik steeds in v de verte de windvlagen door de bomen aankomen en bam sloem het op mijn tent. Dit ging vaak gepaard met keiharde regen. Als het even rustig was hoorde ik de golven vanm oceaan op de kust kapot slaan. Een prachtig samenspel van natuurkrachten maar het resultaat was dat ik bijna geen oog dicht gedaan heb. Vanmorgen was dan ook zoals steeds de laatste tijd alles drijfnat. Eerst had ik zoiets van ik blijf in mijn bed lkiggen want ik kan best een dag blijven. Na een half uur was deze gedachte naar de achtergrond verdwenen en had ik zoites van ik laat me door dit weer niet kisten. Dus alles in de tent ingepakt want buiten regende het nog pijpenstelen. Toen ik daarmee klaar was werd het wat droger en heb de tent afgebroken en ben ik vertrokken. Van Louisburgh ben ik naar het zuiden gefietst door een prachtuige bergpas. Ik had geluk want de wind volge de zelfde weg als ik en die had ik dus in de rug. Zo’n windkracht vijf tot zes in de rug maakt het fietsen in de regen een stuk makkelijker.  Na Leenauw, een klein plaatsje aan de Kilanary Harbour, kwam ik de provincie Connemara en door het daar gelegen natuurpark The Twelve Pins Or Benna Beola, een prachtige bergketen met twaal toppen. Hier stond de krachtige wind weer pal tegen door de daar gelegen bergpas. Het was daar schitterend fietsen en gelukkig klaarde het weer wat op en ging de regen over in  af en toe een bui met wat zon. Onderweg een paar keer koffie gedronken en zelfs even op het terras in het zonnetje gezeten. Dat geeft een fietser moed effe in de zon. Nu staat ik in Clifden een plaatsje aan de Clifden Baai aan de Atlantische Oceean.  Morgen  ga ik langs de kust in oostelijke richting en ik hoop Galway te halen. Als het me daar bevalt blijf ik daar zondag en dan ga ik met een omweg door The Burren naar Shannon om daar Gerrit Maria en Marianne te ontmoeten.