| Helende tranen |
 |
 |
 |
|
Zondag 6 september Galway. Op dit moment zit ik de laundry van de camping in Galway het verslag van Gisteren te schrijven. Het is hier koud en vochtig en buiten waait en regent het weer ouderwerts. Vandaag heb ik een dagje pauze ingelast want ik heb wat tijd over voordat donderdag  Gerrit, Maria en Marianne in Shannoin aankomen. Als ik naar buiten kijk dan had ik daar ook geen betere dag voor uit kunnen kiezen. Grijs, regen en een stevige wind. In de tent is het net allemaal uit te houden. Een kaars voor een beetje warmte en zorgen dat alles goed droog blijft. Ik krijg het deze tocht wat behoorlijk voor de kiezen en het is zeker niet altijd een pretje. Wat dat betreft zou een weekje met wat meer zon en wat hogere temperaturren me wel goede uitkomen. Maar ja het is niet ander. Gisteren was trouwens een geweldige dag. Ik kom mijn tent met wat lichte regen redelijk droog inpakken en ik moest voor een groot deel in oostelijke richting. De wind was west-zuid-west windkracht vijf. Op de Oceaan en in de baaien stonden van die mooie witte kopje op de golven. Deze vindt ik nog mooier als ik weet dat ik de wind grotendeels in de rug heb. Het eerste deel van de tocht van gisteren voerde mij door het Connemarra National Park. Een geweldig mooi natuurgebied met uitzicht op  The Twelve Pins Or Benna Beola, een prachtig bergachtig gebied. De uitzichten over de verlaten vlaktes, de bergen, de meren, baaien met een verbinding naar de oceaan was geweldig. Daardoor heen te fietsen met over smalle wegen en bijna geen verkeer en met de wind in de rug was een ervaring appart op deze reis. Tot nu toe was het in dit soort gebieden meestal worstelen tegen een stevige en-of stormachtige wind. De ruimte in me zelf om aandacht te hebben voor mijn omgeving is dan een stuk minder. Na zo,n 35 kilometer kwam ik op een kruising maar ik denk dat mijn aandacht meer uitging naar mijn omgeving dan naar de weg want inplaats van rechts ben ik links afgeslagen. Na een kilometer of vijf dacht ik de omgeving klopt niet met die op de kaart. Ikm stond toen voor de keus doorgaan en via de grote weg naar Galway, of terug en een langere maar mooiere en wat rustiger route. Ik heb voor het laatste gekozen mede met het oog oop een gunstigere wind de laatste 35 kilometer want dan zou ik hem pal achter hebben. Na eerst weer het zelfde stuk terug gefietst te hebben kwam ik langs een prachtig stuk met verschillende baaien die uitmonden in de  oceaan. Het was laag water zodat de stenen en het bruine zeewier afstaken tegen het zilverachtige water dan nog versterkt werk door een waterig zonnetje dat af en toe door de wolken brak. Prachtig! Toen ik bij het plaatsjke Casla kwam boog de weg iets meer in westelijke richting en kreeg ik de wind schuin van achteren. Het fietsen ging evnals het eerste stuk van de dag nu een stuk gemakkelijker. Grote blad er op en karren maar. Vijf kilometer verder kwamen twee wegen samen en werd het een stuk drukker. Deze weg gaat van Inveran naar Galway en loopt langs de noordkant van de Galway Bay, een groete baai die zo´n 40 kilometer het lang in loopt tot bij Galway. Deze weg was een stuk drukker en minder mooi zeker toen ik steeds dichter bij Galway kwam. Maar goed met de wind in de rug, de versnelling op het grote blad was het een kick om zo hard mogelijk te gaan met af en toe snelheden van tegen de 40 of er iets over heen. Op een gegeven moment zag ik vlak bij het plaatsje Laughounbeg een fietser op een racefiets voor me. Het bleek een man van middelbare leeftijd te zijn. Voor mij was dat wel een uitdaging, tandje er bij en kijken of ik hem ik kon halen. En ja hoor hij kwam steeds dichter bij en toen ik er vlak achter was nog een tandje en hup er over heen. De man keek verbaasd en probeerde aan te haken maar dat lukte net niet en hij moest af haken. Ik heb hem later ook niet weer gezien. Tegen half zes kwam ik in Galway aan en toen begon de zoektocht naar een camping die re volgens de kaart moest zijn. Na veel vragen en heen en weer gefiets heb ik die dan uiteindelijk gevonden. De camping bleek ergens achreaf aan de Galway baai te liggen en zag er verlaten  uit toen ik daar aankwam. Het grote hek op slot. Een einde verder bleek nog een klein poortje te zijn dat open was. Bij het huis aangekomen vertelde de eigenaresse dat de camping per één septeber dicht was. Gelukkig mochten er nog kleine tentjes staan omdat het een slecht seizoen geweest was en dat er zo nog wat geld binnenkwam. Is het slechte weer toch nog ergens goed voor. Nadat ik mijn tent had staan en gegeten had wilde ik nog even de stad in op zoek naar een leuke pub met muziek. Nou vergeet het maar regen en wind. Dus maar lekker in mijn tent gebleven, kaars en waxinelichtjes aan en het was nog lekker warm ook. Nou misschien vanmiddag of vanavond nog even in de stad kijken want gisteren toen ik er door fietste leek het wel gezellig. Ondanks al het slechte weer zit ik nog wel lekker in mijn vel en heb ik er het volste vertrouwen in dat ik de tocht afmaak. Al dit slechte weer maakt me wel sterker merk ik. Ik weet na al die weken regen en wind wel dat ik dit aankan al is het niet altijd even prechtig. Voor mij is het een goede oefening om in het hier en nu te blijven en te genieten van de dingen die er zijn. Ik merk dat ik door deze ervaringen ook het verlies van mijn broer mijn broer makkelijker verwerk. De tranen van de natuur helpen me daarbij waarschijnlijk. |
