| Bliksembezoek |
 |
 |
 |
|
Tralee zondagmorgen 11.00 uur. Na , volgens een Italiaanse Ier, 18 dagen aan één stuk door regen schijnt hier nu al een paar dagen de zon uitbundig. Of deze man gelijk had weet ik niet maar ik weet wel dat het veel was. Het is dus genieten hier, niet alleen van het weer maar ook met een zonnige kijjk op het landschap hier. Vrijdag fietste ik van Limerick naar Ennis en toen het me op dat ook de  vogels veel uitbundiger floten. Maar goed ik heb wat betreft het reisverhaal een paar dagen in te halen. Donderdagochtend arriveerde een deel van de sponsorcommissie op het vliegveld in Shannon. Na daar een lekker stevig Iers ontbijt te hebben genutigd kwamen ze in een huur auto om een uur of negen de hostel binnen vallen. Tot mijn grote verbazing had zich bij het drietal op de vliegbasis in Dusseldorf nog een vierde persoon aangesloten. Johan Geerdink had zonder dan één van ons het wist een vlucht geboekt en had zich op het vliegveld, ook bij het drietal aangesloten. Iedereen verbaasd maar harstikke leuk. Even gaf dit problemen met de kamer verdeling maar dit werd snel opgelost omdat er verder toch nienmand in het hostel logeerde. Iets dat trouwens niet zo verbazend wekkend was gezien de staat waar dit verblijf zich in bevond. Na koffie gedronken te hebben zijn we met z’n alle in de auto gestapt en door The Burren en langs de kust gaan toeren. Het was geweldig leuk om weggetjes te rijden die ik de dag ervoor op de fiets gedaan had ook al omdat nu de zon uitbundig scheen. Wat een verandering. De bergen en de zee waren de vorige dag nog in nevelen gehuld. Aan het einde van de dag toen we op weg waren naar het hosten belde marcel, de broer van Marianne, dat hij voorzich zelf had besloten om zijn fietstocht alleen verder af te maken en naar het noorden te fietsen. Dit betekend dat ik ook weer alleen verder fiets maar dan in zuidelijke richting. Toen we de verandering aan de eigenaar van het hostel doorbelde bleek dat hij voor de volgende dag maar twee kamers voor ons had gereserveerd terwijl we er drie hadden besteld. Dit was voor ons de druppel die de emmer deed overlopen en we hebben toen besloten te verkassen naar een andere plek. Vrijdag 11-9 hebben we dan ook alles in gepakt en zijn we vertrokken. Ik op de fiets met bagage zodat  er ook eens foto’s gemaakt konden worden terwijl ik aan het fietsen was. Leuk voor de site niet waar. In Ennis hebben we een hotel geboekt en hebben we de stad verkend tot in de kleine uurtjes. Zatermorgen ging de wekker al weer om 6.00 uur omdat er om 7.00 ingeklaard moest worden.Ik heb dan ook met een slaperig hoofd afscheid genomen van een eveneens zeer slaperig drietal. Nog even van deze plaats. Gweldig dat jullie op bezoek geweest zijn en het was hartsikke leuk om weer even bij te praten en in het Hollands lekker met elkaar te dollen want dat mis ik wel eens. Johan is gebleven en trekt nog tot maandagmiddag met me op. Zaterdag zijn we dan ook met z´n tweeen verder getrokken naar Tralee. Johan in de auto en ik op de fiets. Voor m ij was het een geweldige fietsdag. Eindelijk weer eens in mijn hempje en later in mijn blte bast., heerlijk om de zon weer op mijn lijf te voelen. Via allerlei kleine weggetjes en de veerpont over de Shannon ben ik naar Tralee gefietst, een afstand van ruim 100 kilometer. Vooral de laatste 10 kilometer, waarin nog een paar vervelende klimmetjes zaten voor iemand die maar een paar uur geslapen heeft, waar moeilijk. Ik kon de pendalen nog maar moeizaam rond krijgen. Gelukkig zag ik 4 kilometer voor Tralee dit stadje in het dal liggen en kon nog zonder verder te hoeven trappen de stad in rijden. Hier was ik eind jaren 80 ook al een keer geweest maar ik had van de stad in eerste instantie een heel andere voorstelling. Niet gek trouwens want toen zat ik ook wel wast anders in mijn vel als toen. Mijn relatie was toen op de klippen gelopen en om het vboor me zelf allemaal eens op een rij te zetten had ik een vlucht naar ierland geboekt zodat ik in elk geval niet eerder dan drie weken later terug kon. Ik diie drie weken heb ik een oude pelgrims route in dit gebied gelopen. Ik weet nog wel dat ik me, zeker in het begin, ontzettend eenzaam heb gevoeld . Toen ik zo dit gebied weer in reed kon ik dat gevoel weer even terug halen en weer eens even goed naar me zelf kijken. Zo´n pijnlijke perode in eenzaamheid doorbrengen is wel heel leerzaam en dat merk ik ook weer op deze reis. Voor mij is verandering mede afscheid nemen van het oude en dat is voor mij steeds weer een rouwproces of dat nu met de dood of met zaken in me zelf te maken heeft dat maakt eigenlijk niet zoveel uit. Het proces is pijnlijk maar voor mij in elk geval zeer de moeite waard want het geeft mij steeds weer nieuwe inzichten. Nadat ik een camping gevonden had heb ik Johan  gebeld, die inmiddels ook onderdak gevonden had, en zijn we in de stad gaan eten en daarna de pub in gegaan. Na wat zoeken, want in Traleen zijn heel wat mogelijkheden om te stappen, hebben we een pub gevonden waar een leuke Ierse band speelde. Hier gaan de pubs om een uur of half één dicht zodat ik om één uur in mijn tentjue als een blok in slaap gevallen ben. Vandaag gaan Johan en ik het schiereiland Dingle met de autio verkennen. Dus weer even een dagje niet op de fiets waarvan de kilometerteller inmiddels op 4852 kilometer staat. |
