| De ronde van Dingle |
 |
 |
 |
|
Tralee Ierland Maandagochtend 14 september. Het is hier nu negen uur s’ochtends en de zon schijnt al heel uitbundig en de hemel is strak blauw, het beloofd dus weer een prachtige (fiets)dag te worden. Vandaag trek ik weer  verder naar het zuiden na gisteren samen met Johan een prachtige (auto)tocht over het schiereiland Dingle te hebben gemaakt. Dingle is een van de mooiere delen van Zuid-Ierland. In dit deel ben ik nu voor de derde keer maar ik raak hier nog steeds niet uitgekeken. Een aanrader dus. s’Morgens heb ik eerst het verslag geschreven want daar was ik door het bezoek van de sponsorcommissie niet aan toegekomen. Johan had zich verslapen dus daar had ik mooi even de tijd voor. Om een uur of twaalf zijn we vertrokken. Het is weer heel apart om na zo’n lange fiettocht in de auto te zitten. Ik ben niet meer gewend aan snelheden van 80 kilometer en dat lijkt dan verschrikkelijk hard. Ook in de bochten schrok ik me soms half dood want zo hard ga ik op de fiets niet door de bocht. Alhoewel bergaf gaat het soms ook hard de bocht door maar dat is niet te vergelijken met in de auto zitten en afhankelijk te zijn van een ander. Voor mij is dat een vorm van controle verlies en aan dit soort dingen merk ik  dat ik toch wel graag het heft in eigen hand hou. Dat kan ook wel wat minder met wat meer vertrouwen in een ander. Vanuit de camping zijn we de noordkust gevolgd en door een bergpas gegaan. Op de pas hebben we de auto geparkeerd ren zijn te voet de bergen ingelopen. Onderweg hebben we een prachtig gesprek gehad over dood en leven, hoe ik de dood van Maarten en de verwerking daarvan beleefd heb. Voor johan zaten daar een aantal herkenningen in. Uiteindelijk kwamen we boven op de top en ik kwam er achter dat ik daar eind jaren tachtig al een keer geweest was toen ik een paar weken in Dingle lopend een oude pelgrimsroute gevolgd heb. Op deze top lagen voor mij een aantal emotionele herinneringen waar toendertijd een heleboel dingen bij m ij zelf naar boven kwamen die er mede toe geleid hebben dat ik voor me zelf een andere weg ingeslagen ben. Het is trouwens wel mooi om op zo’n bergtop te staan en in het dal te kijken. Het heeft daarnaast ook iets symbolisch want als ik zo op zo’n top sta en in het dal kijk dan realiseer ik me dat dit ook in het leven zo is. Op de top kun je zien wat er in het dal is iets dat je niet ziet als je in het dal zit. Op een tocht als deze leef ik soms op de top en dan zit ik weer in een dal. Het is goed om als ik me prima voel eens in het dal te kijken want dat geeft me steeds weer meer inzicht  in mezelf. Een mooie ervaring om zo met zijn tweeën door de bergen te lopen. Op de terug weg naar beneden vond ik een schedel van een schaap. We symbolisch na zo’n gesprek en het thema dood en leven dat deze fietstocht een echt thema voor me zelf geworden is. Ik zal eens kijken of ik de schedel op de fiets mee kan nemen. Zo niet dan krijgt hij ergens een mooi plekje. Daarna zijn we via een prachtige kust met mooie uitzichten over het land en de oceean gereden. Het was een geweldige tocht zo met z´n tweeen. Vandaag vertrekt johan na de koffie weer richting Shannon en ik ga verder naar het zuiden. Na een weekje Ierland en dan over naar Wales.Aan de kilometerstand is sinds gisteren niets veranderd. Tot de volgende keer. |
