Donderdag 17 september Knockadoon Head.

Ik zit hier op een volledig verlaten camping op Knockadoon Head dit verslag te schrijven. Het is hier inmiddels stikkedonker. Dankzij Marianne die vorige week een hoofdlamp meegenomen heeft, is het net of ik in het daglicht zit te typen. Dat is nu wel makkelijk want op de camping is niets open.

Vanavond kwam ik hier, na veel omzwervingen, om half zeven aan. Geen kip te bekennen maar wel een mooi grasveld aan  de Youghal Bay, een baai aan de  Atlantische Oceaan. Dus maar gauw mijn tentje opgezet want terugfietsen en naar een andere camping zoeken, zag ik niet zitten. Net toen ik mijn eten op had zag ik in een huis boven op een heuvel naast de camping het licht aan gaan. Ik er naar toe, het bleek de eigenaar van de camping te zijn. Ik kreeg de sleutel van het toilet en de douche en ik mocht gratis kamperen want de camping was toch al gesloten. Dus daar sta ik dan in mijn eentje. Het is hier harstikke stil. Alleen het geluid van wat kabbelende golven beneden mij, is te horen. Daar kan  ik in elk geval goed op slapen.

Vanmorgen ben ik om negen uur vertrokken en naar Cork gefietst. Cork is na Dublin de grootste stad van Ierland. Er wonen zo'n 190.000 mensen. De inwoners van Cork vinden eigenlijk dat Cork de hoofdstad van Ierland is, omdat het zich altijd sterk verzet heeft tegen de Engelse overheersing. Cork wordt dan ook wel Rebel City genoemd. De plaatselijke rugbyclub heet dan ook de Rebels. Overal om Cork hangen op dit moment roodwitte vlaggen omdat de club voor de één of andere cup moet spelen. Onderweg heb ik zo'n klein vlaggetje gevonden en heb dat achterop de fiets gezet. Dit levert mij in elk geval veel opgestoken duimen en getoeter op.

In Cork heb ik vanmorgen zo'n twee uur rondgekeken en koffie gedronken. Het is wel een leuke stad met een klein centrum. Toen ik de stad uitreed moest ik richting de veerboothaven. Vanuit Cork vertrekt een veerboot naar Le Havre in Frankrijk. Even was er een moment van twijfel maar ik ben toch maar doorgefietst. Op zo´n moment merk ik dat de trek naar huis er wel is. Onder het fietsen heb ik ook steeds sterker het gevoel dat ik op de terugweg ben. Het is wel raar maar ik heb ook helemaal niet het gevoel dat het nog zover is. Wat dat betreft is de beleving van ver behoorlijk verschoven nu ik al zo´n tijd aan het fietsen ben. Afstand zegt me op dit moment niet zoveel.

Na wat zoeken en een kleine omweg ben ik dan uiteindelijk uit Cork vertrokken. Een grote stad uit fietsen, waar ik de weg niet weet, vind ik meestal een grote ramp. Ik kom dan steeds op drukke autowegen terecht en de borden geven ook geen richting voor fietsers aan want die zijn hier bijna niet. Maar uiteindelijk is het toch gelukt. Vanuit Cork ben ik langs de rivier naar Passage West gefietst waar ik met de veerpont de rivier ben overgestoken. Daarna over Great Island en via kleine weggetjes naar Midleton. Van Midleton via  kleine weggetjes over Ballynacorna, Ladybridge en Ballymacoda naar Knokcadoon Head, een rit van 82 kilometer. De tellen staat dan nu ook op iets meer dan  5150 kilometer. Morgen is het de 18e nog een maand en dan meld ik me in het Noaberhoes te Lochuizen tenminste als alles zo loopt als ik verwacht.