Zondag 4 oktober,Bresmé sur Thuin, Belgie

Had ik me vandaag even mooi vergist. Gisteren schreef ik dat Begie in zicht was met nog zo’n 40 kilometer voor de boeg. Nou, mooi niet. Ik fietsen en fietsen, maar nergens was een grens te bekennen. En waar de grens volgens mij zou moeten zijn, stond een groot bord ‘Regioin du Nord’. Wat ik op de kaart voor de grens had aangezien, bleek een provinciegrens te zijn. Gelukkig fietste ik op de   goede weg en of ik nu kilometers fiets in Frankrijk of Belgie: ze zijn even lang. 

Verder schreef ik gisteren dat wanneer het zou gaan regenen, ik dan nog een dag zou blijven. Vanmorgen toen ik op stond was het mooi weer. Gegeten. Alles opgeruimd en op de fiets gepakt. Ik zat nog geen half uur op de fiets, de spieren waren nog nauwelijks warm of het begon te spatten. Eerst leek de regen wel voorbij te trekken maar even later begon het te motregenen tot half vijf vanmiddag. Het was dus weer eens een kletsnatte en koude dag vandaag. Het is dan ook niet warmer geweest dan een graad of tien. Gelukkig verpestte het weer mijn humeur niet.

Het was vandaag een lange dag. Om kwart over negen ben ik vertrokken en tegen half zeven op deze camping aangekomen. De camping die ik als eerste voor ogen had zo'n 20 kilometer eerder, bleek er niet meer te zijn. Als ik hier op deze camping zo om me heen kijk zal dat hier over twee jaar ook wel het geval zijn. De caravans die hier staan, staan voor het merendeel op instorten en het terrein lijkt wel omgeploegd te zijn. Gelukkig kon ik nog één een beetje vlak plekje vinden en wat wil ik nog meer voor E 2,50.  Ik heb gelukkig een plek want ook deze camping had wel dicht kunnen zijn. Dan had ik nog op zoek gemoeten naar een hotelletje of een B&B terwijl ik vandaag al dik over de 100 kilometer heen zat. 

Voor de volgers op google maps Bresme sur Thuin ligt ongeveer 20 kilometer ten ZW van Charleroi. Wat verder bijzonder was, was de grensovergang. In Frankrijk was nergens de grens aangeven. Ook niet de eerst volgende plaats in Belgie. Na een paar keer vragen, had ik eindelijk de weg gevonden. Naar de grens toe liep een gewone weg. Deze stopte plotseling en ging over in een pad tussen twee huizen door. De grens was keurig aangegeven met een lijntje van kasseien. Zie foto.  Nou dat was het dan weer voor vandaag. Het fietsen gaat lekker en ik ben nog steeds zo fit als een hoentje. Dus wat wil ik nog meer met het einde in zicht.