| De thuiskomst |
 |
 |
 |
|
Lochuizen woensdag 28 oktober 2009
Inmiddels ben ik al weer ruim anderhalve week terug en begin ik alweer aardig te wennen aan het leven op een vaste plek. Alhoewel? Vandaag was het prachtig weer en heb ik vanmiddag mijn racefiets maar weer eens van stal gehaald om wat af te trainen. Als ik dan weer op de fiets zit en door het prachtige in herfstkleuren getinte landschap rij, dan begint het weer aardig te kriebelen. Ik ken dat gevoel wel, ik had dat vroeger ook. Nadat ik gestopt was met varen had ik bij ideaal zeilweer ook dat gevoel. Gelukkig kan ik terug kijken op een geweldige ervaring, een prachtige tocht en een niet te vergeten een onvergetelijke ontvangst in Lochuizen. Op een ontvangst van deze omvang had ik toptaal niet Op naar de € 25.000,- |
De Thuiskomst.
gerekend. In Ierland, tijdens het bezoek van een deel van de sponsorcommissie, was me al wel, duidelijk geworden dat me wat te wachten stond. Gerrit Otto vroeg me daar of ik nog speciale wensen had voor als ik terug kwam. Het eerste wat toen in me opkwam was een bord stamppot. Na al die pasta’s onderweg had ik wel zin in een stevige hap. Voor de rest zo eenvoudig mogelijk. Verder kreeg ik de boodschap dat het wenselijk was dat ik me pas op de 18e in Lochuizen mocht melden. Met dit laatste had ik wel wat moeite omdat ik voor mezelf al eerder terug wilde zijn. Maar goed de argumenten waren van dien aard dat ik me daarbij 
neergelegd heb en me op het afgesproken tijdstip bij Berkel Palace in Borculo gemeld heb. Toen ik vanuit Borculo bij de rotonde aankwam zag ik daar tot mijn grote verrassing een welkomstcomité van ruim 40 jeugdleden en hun begeleiders die op de fiets gekomen waren om mij van Borculo naar het Noaberhoes te begeleiden. Ik werd daar verwelkomt met een luid applaus en de jell ‘Floris bedankt’. Even wist ik niet precies wat ik met al die aandacht aan moest. De tegenstelling tussen enkele maanden in mijn eentje door het noorden van Europa trekken en deze ontvangst was voor mij nogal groot. Gelukkig kon ik me na een paar minuten voor al dit eerbetoon openstellen en er van genieten. Daarna zijn we met z’n allen naar het Noaberhoes in lochuizen
gefietst. Onderweg sloot zich nog een huifkar aan met daarin de minipups van Lochuizen en hun begeleiders. Onderweg werd en er nogal wat getoeterd door voorbij rijdende auto,s en regelmatig klonk er applaus op van mensen die langs de kant stonden. Opdat moment begon ik door te krijgen dat de actie ‘Florisfietst’ meer te weeg gebracht heeft dan ik ooit kon bevroeden. Toen we vlak bij het Noaberhoes aankwamen werd dringend doch vriendelijk te verstaan gegeven dat ik even moest wachten tot ik een seintje kreeg dat ik verder kon fietsen. Wat me daarna overkwam zal ik mijn hele leven niet meer vergeten. Wat een ontvangst en wat een mensen. Ook hier klonk weer een luid applaus. De eerste die ik zag waren mijn ouders die met een bos bloemen klaar stonden om me te ontvangen. Ik besef dat het weinige 
gegeven is dat ouders op mijn leeftijd beide nog aanwezig zijn. Daarna heb ik heel veel mensen gesproken, een hand gegeven en de felicitaties in ontvangst genomen. Ik was volkomen overdonderd door de hoeveelheid mensen dat aanwezig was. In het Noaberhoes werd ik toegesproken door Gerrit Otto (voorzitter V.V.Lochuizen), die me onderweg in Noorwegen en Ierland opgezocht had, Peter Smit (voorzitter sponsorcommissie en de jeugdcomissie van V.V.Lochuizen), Hennie Alferink (Voorzitter van de Berkelzomp in Eibergen), Hennie Kuiper (oud Olympisch en wereldkampioen wielrennen) en Marcel Gordijn. Zonder de andere sprekers te kort te willen doen hebben de woorden van Marcel me
behoorlijk geraakt. Marcel vertelde wat ouders en hun kind gevoelmatig overkomt als bij hun kind kanker wordt geconstateerd. Geweldig wat een moed omdat op de wijze voor een zaal vol mensen te verwoorden. Voor mij zat er veel herkenning in en ik ben dan ook blij dat ik met deze fietstocht op mijn manier en met ondersteuning van de sponsorcommissie een bijdrage heb kunnen leveren aan het onderzoek en andere activiteiten op het gebied van kinderkanker. Na zijn toespraak overhandigde Marcel mij samen met zijn vrouw en zoon een lijst met daarin het wielershirt en een fotocollage van mijn fietstocht. Samen hebben we deze een 
mooie plek aan de muur in het Noaberhoes gegeven. Daarna werd het nog lang gezellig in het Noaberhoes. Ik kijk dan ook met een heel goed gevoel terug op deze ontvangst. Nu ik al weer bijna twee weken terug ben sta ik nog steeds versteld wat deze actie, naast het binnen gekomen bedrag, te weeg gebracht heeft. Ik wordt nog dagelijks aangesproken door mensen die ik helemaal niet ken en die me vertellen dat ze het een geweldige actie vinden. Kortom een prachtig resultaat dat we met z’n allen neergezet hebben. Ik wil dan ook op deze plaats nog iedereen bedanken die bijgedragen heeft aan het succes van deze actie al is deze nog niet afgelopen en zijn we op weg naar de 25.000,00 euro bruto.
