Vanmorgen toen ik opstond was het eindelijk droog. Het heeft hier nog tot een uur of vijf vanmorgen geregend. Na mijn ontbijt brood met kaas en honing en een kopje koffie heb ik mijn spullen ingepakt, de tent afgebroken en vertrokken. Eerst spatte het af en toe nog wat maar gedurende de dag werd het steeds zonniger. Een prima fietsdag. Niet te warm.

Vandaag was het een geweldig mooie route één van de mooieste stukken tot nu toe. Na 20 kilometer fietsen kwam ik in Helgegora, een klein plaatsje aan de Langangsfjorden. Vanaf dit plaatsje vertrekt een veerpontje die volgens de routebeschrijving zeer onregelmatig vaart. Ik had geluk. Ik kwam aanrijden en kon meteen aan boord. Toen ik aan boord was werden meteen de trossen losgegooid. Van Helgegora naar het plaatsje Langesund was het een uur varen door een prachtig fjord met overal kleine en wat grotere rotseilandjes. Af en toe gingen we door een opening in de rotsen van een meter of  zeven. Op veel van die hele kleine eilandjes waren nog zomerhuisjes gebouwd. Ik geloof dat veel Noren in dit gebied een bootje hebben want bijna alle eilanden zijn bebouwd. Het is ook prachtig beschermd varen.

Van Langesund ben ik grotendeels langs de kust door een bosrijk gebied gefietst. Geweldig wat een rust en wat een stilte. Ook kwam ik af en toe in leuke kleine havenplaatjes zoal Brevik en Valle. Tegen drie uur kwam ik in Kragero aan. Ik wilde hier de veerboot nemen om een stuk af te snijden maar deze ging pas om vijf uur. Dus even het stadje verkennen. Bij de haven moest ik nog met twee Noorse meisjes op de foto die op weg waren naar Kristiansand. Schijnbaar vonden ze het geweldig interessant met zo'n gebruinde oudere Hollandse man met fiets en bepakking op de foto te gaan. Nu sta ik op een klein campinkje vier kilometer van het dorp Stabbestad. Er was hier nog een klein plekje dat droog was en waar ik kon staan. Lekker rustig en ver weg van de rest.

Vanavond maar vroeg naar bed want het was wel een pittige fiettocht met klimmetjes. Het begint hier langamerhand ook wat heuvelachtiger te worden. Vandaag moest ik voor het eerst van de fiets af op een grindweggetje met een klim van zo'n 20%. Mijn bagage achterop was op die helling te zwaar en ik verloor de greep op mijn voorwiel zodat sturen er niet meer bij was. Nou is lopen op zo'n helling met een fiets met bepakking ook niet alles, maar het zal zeker niet de laatste keer zijn.

De belangstelling uit Nederland die ik via het gastenboek en af en toe per telefoon krijg is harstikke leuk. Dit steunt me geweldig. Met mij gaat het op dit moment redelijk. Natuurlijk komt mijn broer af en toe nog wel langs maar dat heeft tijd nodig. Ik merk dat door de vele indrukken die ik op doe, het een onderdeel van alles begint te worden. En als het even op speelt, kan ik het gelukkig laten zijn en lost het op een natuurlijke wijze weer op. Het fietsen helpt mij daar geweldig bij. Het dwingt me om steeds vooruit te kijken en dat maakt het loslaten makkelijker.